21-6-2016

Vandaag was het zover. Je had al eerder kunnen lezen over mijn parcoursrecord. Vandaag mocht ik deze zelf gaan aanvallen. En dat voelde toch wel uniek, het bezitten van een parcoursrecord én dan ook nog deze zelf proberen te verbeteren. Er stond een leuke premie van €50 euro tegenover, maar dan moest ik wel winnen én sneller lopen dan vorig jaar. Het voordeel was dat ik het vorig jaar zelf had gedaan, dus ik wist dat het niet onmogelijk was.

 

Ik kan oprecht zeggen dat ik er veel mee bezig was. Dit was een doel die toch wel extra omcirkeld stond in de kalender. Tenslotte loop ik genoeg 5 km wedstrijdjes, waar altijd wel prijzen op het spel staan, maar dit voelde anders. En dat was maar goed ook, want met meer druk is het 'makkelijker' om dieper te gaan of om echt ergens voor te blijven strijden. Gelukkig moest ik overdag nog werken. Hierdoor kwam ik al goed los en had ik overdag een afleidend dagprogramma. Eenmaal in de auto merkte ik toch wel zenuwen. Anders dan anders. Alsof ik op sollicitatiegesprek ging. Het is heel maf, eigenlijk wist ik wel dat ik het kon halen, maar toch houd ik met elk scenario rekening en wil ik niet uitspreken "dit ga mij lukken", omdat dan de teleurstelling wellicht groter is. Het moest vanavond gaan gebeuren.

Het lastige was dat ik dus niet alleen sneller moest zijn, maar ik moest ook winnen. Ik peilde al wat concurrentie en ineens leek iedereen een gevaarlijke concurrent. Maar ik herpakte mij psychologisch. Ik hoor tenslotte toch écht bij de betere lopers, anders loop ik niet zo vaak top drie. Vorig jaar had ik op één km nog drie heren voor mij lopen en haalde ik de nummer één pas bij op 4,5 km. Dat was toen prettig als richtpunt. Als ik zelf vanaf het begin moest gaan sleuren aan de kop kan het nog lastig worden om op je uiterste te lopen. Het ging mij dan nog niet eens zo zeer om de 50 euro, maar puur de competitie met mijn eigen record en de 'eer' van het parcoursrecord.

De Wedstrijd
Het was inmiddels zo ver. Ik voelde mij goed warm, versnellingen liep ik relatief makkelijk en het was sinds een half uur gestopt met regenen. Smoesjes zoals een nat wegdek en een gladde afzet, zette ik uit mijn hoofd. Ik moest er nu voor gaan. Knallen vanaf het begin en controle houden tot het eind. Een man waarvan ik weet dat hij sneller is liep gelukkig de tien kilometer. Er vroeg nog iemand naast mij welke afstand ik liep en toen ik antwoordde met de vijf, zei hij: "dan ga ik in ieder geval niet achter jou aanlopen." Helemaal prima. Het startschot klonk en de man die niet achter mij aan ging lopen ging er als een bezetene vandoor. Ik verbaas mij er elke keer weer over... Wat gaat er toch in hun hoofd om als ze dat doen?

 

Kockengen Hart van Hollandloop 5,5 km 2016
Foto: Jill den Dekker        Bron: http://www.hartvanholland.net/hardlopen/2016/06/records-verbroken-tijdens-vierde-adrie-de-lange-hart-van-holland-loop/

Ook een andere loper in een oranje shirt ging er heel hard vandoor. Hij oogde wel als een getrainde loper, maar dit tempo was toch onmogelijk? Ik liep hier eigenlijk als eerste van de rest achteraan. Het openingstempo was hard, maar voelde goed. Prima zo. Na 500 meter was de eerste weer opgeraapt, die kon nu beginnen met niet achter mij aan te lopen ;) Het oranje shirt liep nog wel voor mij, maar zakte duidelijk ook al in. Al vóór de eerste kilometer volgde de splitsing van de vijf en de tien kilometer. De eerste loper van de tien kwam net langs zij, maar ik mocht nu rechtsaf. 

Nu was het een kwestie van consolideren. Ik had de loper in het oranje shirt nog voor mij en kwam snel dichterbij. Wel moest ik even focussen op de ademhaling vanwege het hoge openingstempo. Ik vond aansluiting en besloot om niet te gaan hannesen, maar gewoon gelijk door te trekken. Hij kwam achter mij lopen. Ik verwachtte wel dat hij er snel af zou vallen, maar na een paar honderd meter hing hij er nog aan. Het was opzich goede druk, maar ik moest hem wel even afschudden. Ik zocht in de breedte van de weg naar het meest ruwe asfalt. Er was veel met teer gewerkt, wat zorgde voor geknars met de zolen en wat gladheid in de afzet (#smoes37). Hier was het ook windje tegen. Dus ik sloeg ineens van rechts een paar meter naar links en wuifde de loper achter mij om de kop over te nemen, zoals wielrenners dat ook zo kunnen doen. Ik hoorde een lachje wat vertelde dat hij daar al helemaal geen energie meer voor had en elk moment door het ijs zou zakken en dat gebeurde eigenlijk gelijk op dat moment. Langzaam verdween zijn gehijg naar de achtergrond. Ik besloot niet achterom te kijken. Daar had ik geen tijd voor. Ik moest doorgaan. Er zou heus niemand ineens aan komen sluiten. 

Hart van Holland loop 5,5 km 2016 koppositie

Op 2 km mochten we rechtsaf. Hier stond de waterpost. Het was best warm, dus wat verfrissing was wel lekker. De wateraangevers bleven in de buitenbocht staan en ik riep: "kom maar" en liep zelf mooi de binnenbocht. Gauw een flesje mee gegrist. Wat verkoeling in het gezicht en een paar slokken en weer doorgaan. Altijd na het drinken even een paar seconden herpakken en het kunnen verwerken en daarna weer vol op tempo door. Vorig jaar waren er op dit stuk van het parcours veel vliegen, nu gelukkig niet en kon ik goed doorlopen. Ik wist dat ik het zwaar had en moeite moest doen voor mijn tempo, maar ik bedacht mij ook dat er hierna een breder stuk weg kwam van circa 1,5 km waar de wind, zover deze waaide, van achter kwam. Dat scheelt toch altijd weer iets in het tempo en de moeite. Op ruim drie kilometer sloegen we weer rechtsaf. In de bocht stonden wat mensen aan te moedigen. Ik moest mijzelf na de bocht weer even op gang trekken en probeer daarna het zelfde vermogen te blijven lopen. Met minder weerstand en het consolideren in het vermogen stijgt het tempo daarna vanzelf. Op die manier kan ik altijd erg hard lopen met wind mee en maakt bijvoorbeeld de Kidneyrun in Almere een populair parcours voor mij.

Hart van Holland loop 5,5 km 2016 achter de voorfietser

Met nog 1,5 km te gaan passeer ik het vier km bord en word ik hier en daar aangemoedigd. Die eerste plek is allang zeker, althans zo voelt het. Ik kijk niet om want ik weet dat ik niet inzak, dus niemand komt er dan zomaar bij. Maar dat record he... Ik wil niet op mijn horloge kijken. Het is puur gevoel. Ik ben mijn eindsprint al aan het berekenen. Als we het dorp in komen is het links en dan gelijk rechts. Daarna moet ik gaan aanzetten. Langzaam komt het dorp dichterbij terwijl ik het vijf km bord passeer. Nog een halve km te gaan. Ik voel me goed maar heb het inmiddels wel zwaar. Ik voel wel dat ik het onder controle heb. Na elke bocht probeer ik zo snel mogelijk het tempo te herpakken. Ik loop het dorp binnen en daar is de bocht naar links, ik kijk toch even achterom en ik zie niemand. Het asfalt verandert in klinkers. Het voelt gelijk zwaarder. De bocht naar rechts volgt ook. Verderop zie ik het bruggetje al. Het is nog maar een meter of 200, maar op dat moment kon ik de afstand slecht inschatten. Ik kijk nu toch op mijn horloge, 18:58, 18:59. Omdat ik de afstand niet kan inschatten gaat er een alles of niets moment door mij heen. Nu moet je knallen, zeg ik tegen mijzelf. Ik zet aan en begin te versnellen. Ik probeer de bocht linksaf over het bruggetje ruim aan te snijden. Het kan wel glad zijn en moet toch iets inhouden in de bocht. Daar achter ligt de finish, dus een valpartij zou een matige vertoning zijn. Van het bruggetje af lanceer ik mij direct in de laatste sprint. En zo snel als ik aanzet zie ik de klok, 19:25, 19:26. Ik doe het gewoon! Ik haal het! Ik voel mij zo blij. Ik doe mijn handen in de lucht en ik hoor mijzelf in mijn hoofd juichen. Het is leuk om te winnen, maar het is nog leuker dat ik mijzelf heb uitgedaagd met het doel van het parcoursrecord en dat het dan ook gewoon lukt. Ik heb het nergens laten liggen en dat geeft veel voldoening. Ik voel mij sterk en goed. Heerlijk! De eerst volgende minuut kan ik de grijns ook niet van mijn gezicht vegen. Het is zo'n dunne lijn tussen gecontroleerd heel hard lopen en kapot gaan, maar ik ging precies goed.

Hart van Holland loop 5,5 km 2016 finish

Mijn uitslag en het finishfilmpje kun je hier bekijken

Een organisator komt mij direct feliciteren met de winnende tijd en het record. Het duurt dan nog een minuut en 14 seconden voor de nummer twee binnen komt. Toch een flink gat geslagen vanaf het één km punt dat ik de kop had overgenomen en waar hij op 1,5 km moest lossen. Gemiddeld loop ik dan zo'n 18/19 sec per km uit. Prima!

Een klein uurtje later mag ik het podium op. Met het nieuwe parcoursrecord en de overwinning op zak stap ik weer het podium af met bloemen, taart én €50,- recordpremie. Een unicum voor mij en een fijne motivatie. Niet per se vanwege de €50,- maar ook vanwege de eer van het record. Het voelt erg goed! Ik ben nog niet vaak zó trots naar huis gereden en toen begon ook de zon nog voor mij te schijnen ;)

Startnr 171

Hart van Holland loop 5,5 km 2016 uitreiking

Prijzen Kockengen Hart van Hollandloop 5,5 km 2016

Zon Kockengen Hart van Hollandloop 5,5 km 2016