11-12-2016

Vandaag was het tijd voor een cross. Ik had eigenlijk bedacht om 10 km te gaan crossen in Hoofddorp, de Haarlemmermeercross, maar toen bleek dat Everdien niet mee zou gaan veranderde ik mijn plan. Ik had toch nog niet ingeschreven, dus het maakte weinig uit. Ik wilde een mooie offroad prikkel een week voor de halve van Spijkenisse. Volgende week was het PR time, dus nu nog even knallen en dan rustig een weekje afbouwen tot Spijkenisse. Ik besloot naar Wassenaar te gaan, de Duinrellcross. Hoogtemeter en mul zand moesten de gewenste prikkel bieden. 8,5 km was als 'lange cross' daarin een mooie afstand. En het leuk was, ik kon mooi met de fiets. 12 km heen en 12 km terug. Wassenaar startte ook een uur later dan Hoofddorp, dus tijd zat om te fietsen.

Om 11:00 uur stapte ik bepakt op mijn strandmountainbike. Ik had eigenlijk iets eerder wil vertrekken, maar als ik niet te hard zou fietsen moest ik nog ruim op tijd zijn. Ik twijfelde nog even over de bandenspanning, maar ja, ik had weinig tijd dus ging gewoon op weg. Helaas had ik wind tegen, maar dat zou op de terugweg na het lopen wel prima zijn dat ik hem dan weer mee had.
Met een maximale hartslag van 130 a 135 hield ik mij goed koest en arriveerde ik in 33 minuten in Wassenaar. Ik stalde mijn fiets en helaas was het nog een flink stuk lopen over het Duinrell terrein.

Bij de start aangekomen had ik nog exact een half uur tot de start om 12:15. Ik ging snel in de rij staan voor de inschrijving en dat was gelukkig zo gepiept. Ook slechts 3 euro was een leuke meevaller.
Ik kleedde mij ergens buiten om. Het was gelukkig niet koud, dus binnen enkele minuten was ik omgetoverd van fietsoutfit naar wedstrijd ready. Ik had nog 10 minuten voor wat warm en een toiletbezoek, al scheelde het dat ik al deels warm was van het fietsen. Helaas net te weinig tijd voor een volledige parcoursverkenning, maar ik wist in ieder geval dat het niet makkelijk zou worden. Mul zand en hoogtemeters stonden er op het menu.

Om 12:13 uur mengde ik mij vooraan in het startvak en enkele minuten later mochten we er vandoor. Niet tot het gaatje, het mocht wel zwaar voelen, maar gewoon een mooie tempoprikkel, heel blijven en volhouden tot het eind. Rustig klimmen, en goed dalen waren de tips aan mijzelf. Het startschot klonk en ik hing wat op plaats 25. Er deden erg goede lopers mee die er gelijk hard vandoor gingen. Door de drukte zag ik amper waar ik liep en met bladeren en mul zand was in 100 meter de rust al verstoord. We sloegen rechtsaf, een klein klimmetje op. Weinig ruimte in de bocht dus het was even zoeken naar de positie. Vervolgens linksaf een stevige klim op. Ik ging al gelijk bijna onderuit omdat de eerste meters gladde klinkers waren. Daarna vond ik meer grip op de bladeren en het zand. Ik had mijn crossschoenen aan. Geen stalen spikes, maar wel lekker veel grip met de rubber nopjes aan de zool. Zonder spikes was je hier duidelijk verder van huis.

Ik bedacht mij dat elk stuk dat ik liep drie keer gelopen moest worden. 3 ronden van 2,7 km met een totaal van 8,1 km. Eenmaal boven vlakte het iets af, maar volgde gelijk nog een stuk klimmen met mul zand. Het was gelijk goed zwaar en de eerste afvallers werden al duidelijk zichtbaar. Ik manoeuvreerde mij vrij lomp langs was mensen door gewoon net naast de single tracks te lopen. Ik wilde mijn ritme goed houden, al had dit mij achteraf misschien net iets teveel onnodige energie gekost.  Even verderop mochten we weer echt heuvelaf. Diep, mul zand waar je flink in weg zakte, maar was ook beschermde als je viel of het tempo verhoogde. Iedereen ging op zijn manier naar beneden, de ene nog lomper dan de ander. Prachtig! Na nog wat wisselende single track en lange semi vlakke stukken bezaaid met bladeren, volgde er 50 meter verhard. Dit was dan ook vrijwel het enige stuk. Ik dacht mij redelijk te voelen, maar toen volgde een klein klimmetje voor de ronde doorkomst. Deze kwam ik nog enigszins op al leverde ik wel direct weer een plekje in. Ik klokte 12:05 af voor ronde 1. Wel prima dacht ik.

Vervolgens kwam de lange grote klim weer. Het leek wel alsof ik als een wielrenner op de Alpe d'uez geparkeerd stond. Het voelde zo traag en zwaar. Het zuur liep de benen in. Zeker in dat tweede deel met mul zand ging ik echt even stuk dat ik bijna stil stond op het hoogste punt. Naar beneden liet ik gelijk de benen weer het ritme pakken. Dit was flink pittig, zo'n crossje met hoogtemeters. Toch te hard gestart? Ik probeerde lekker te consolideren en ik bleef krachtig uitblazen. Ik ging duidelijk wat tijd inleveren t.o.v. ronde één, maar zolang ik enigszins in het ritme bleef was het prima. Ik werd weer wat ingehaald, maar ik hield wat heren als mikpunt. Het was inmiddels echt veel ieder voor zich geworden. Gelukkig kon ik in het tweede deel van de ronde enigszins herstellen. Echt flink tempo pakte lukte niet, maar de tred houden ging prima. Wel merkte ik dat kleine klimmetjes ook steeds moeizamer gingen. Oke, kom op, nog even volhouden. Ik naderde het kleine slotklimmetje, terwijl een aantal heren na tweede ronden rechtsaf naar de finish mochten, sloeg ik linksaf voor mijn derde en laatste ronde. Doorkomst van 24:37, dus 32 seconden verloren in ronde twee met een ronde tijd van 12:35.

In mijn hoofd bedacht ik mij hoe ik gewoon even die heuvel op gingen poefen, maar mijn benen hadden een andere idee. Nog moeizamer dan de vorige ronde 'kroop' ik omhoog. Ik haalde hier al veel deelnemers in die pas net in hun tweede ronde waren en omhoog wandelde. Sommige probeerde weer even hard te lopen, maar moesten direct weer wandelen. Een duidelijk signaal dat het een pittig heuveltje was.

Eindelijk was ik weer boven. Ik volgde een heer voor mij in zijn spoor door het zand. Met moeite hield ik enige aansluiting. Toch kwamen we weer dichterbij heren die voor ons liepen. Zo slecht deed ik het dan kennelijk ook weer niet. Ik herpakte mij weer enigszins in de tweede helft, maar ik moest helaas wel een gaatje laten bij een duo voor mij. Nu gewoon lekker tempo houden tot de finish. Ineens hoorde ik boven mijn eigen gehijg en geblaas uit, voetstappen van achteren snel naderen. Het onmogelijke gebeurde. Ik weer ingehaald door de eerste dame. Dit ging even aan mijn eer voorbij. Ik probeerde er weer bij te komen, maar ook het laatste klimmetje hield ze stand. Ik finishte enkele seconden na haar in 37:02. Laatste rondetijd van 12:35. Zelfde als een ronde eerder. Dus in die zin wel geconsolideerd en weinig extra verloren.

Na een koffie en een banaan kon ik weer snel op huis aan. En dan is die wind mee wel zo lekker. Een zwaar dagje met een pittige cross. Maar wel de prikkel die ik wilde. Nu even lekker bank hangen en hersteleten. 

Startnummer 180