25-11-2017

De Horaloop had ik dit jaar weer eens ingepland. Oorspronkelijk wilde ik de 10 km lopen, maar aangezien ik niet topfit was koos ik toch voor de 5. Everdien en ik wilde vooral weer leuke bosloopjes doen, vandaar dat de keuze op de Horaloop gevallen was. Mooie bosloop, flink heuvel te beklimmen, onverhard en echt herfstig genieten. Het was die zaterdagochtend ijzig koud. Vorst aan de grond en een koude lucht maakte het geheel niet makkelijker. Ik was matig warmgelopen en nu was het aftellen geblazen. 

Het startschot klonk en ik wat matig weg. In de eerste bocht was het al glibberen. Ik had mijn Lunaracers aan omdat er relatief veel asfalt in dit parcours zit, maar de eerste paar honderd meter was bochtig op het bosgrond met veel bladeren, goed uitkijken dus. Daarna volgde de geasfalteerde klim en ik moest toen al flink aanpoten. Ik haalde wat snelle starters in, maar mijn gps had moeite en gaf een openingskm van circa 4:00. Dat ging echt wel harder. Nou ja, gewoon doorlopen.

We sloegen rechtsaf en ik verlengde mijn pas naar beneden. Ik was alert voor gladheid, maar toen de bocht teugliep naar rechts had ik kennelijk toch teveel vaart. Ik zet mijn voet op een modderig stuk en voor ik het doorhad zat ik op handen en knieën. Au! Ik stond vrijwel direct weer op en herpakte mijn tempo op adrenaline. Ik voelde het bloed stromen bij mijn knie en ik veegde mijn handen wat schoon. Niet piepen en gewoon doorlopen, dacht ik. Voor mijn gevoel keken toeschouwers bedenkelijk naar mijn knie. Maar zowaar kon ik mijn tempo wel hoog houden en leek ik zelfs sneller dan de eerste helft van de race. 

Op 4 km haalde ik nog een loper in en nu volgde het laatste stuk afdalen. Wederom was het oppassen geblazen, maar dit keer kwam ik overal heelhuids doorheen. Nog een keer linksaf en daarna de singletrack rechtsaf richting finish. Ik kwam zelfs nog dichtbij enkele lopers voor mij maar ik moest genoegen nemen met 18:20 en een 7e plaats.

Bij de finish bleek dat mijn knie een mooie bloedstroom had. Ik moest het duidelijk even schoonmaken, maar het zag er verder goed uit en bloedde niet verder. Ook de volgende dagen bleek de wond puur optisch en gaf gelukkig verder geen klachten. Met een snotneus en een open knie kon ik een ervaring rijker huiswaarts. Ik was namelijk nog nooit op zo'n manier tijdens een race gevallen.