10 maart 2018 - 12,5 km 3bergenloop Doorn/Driebergen

De laatste tijd was het niveau net een tandje minder dan afgelopen najaar. Dat merkte ik vooral op de 5 km, met matige tijden en veel 4e en 5e plaatsen. Ook de hevige kou speelde hierin wel een rol. De langere afstanden liet ik sowieso voor wat het was. Vorige week won ik weliswaar een 2e plaats met het businessteam op de 10 km van Alphen, maar individueel eindigde ik toen als 5e op een handvol seconden van de nummers drie en vier. Wel merkte ik dat ik na een aantal 10 km races en wat meer training weer wat in vorm begon te komen. Met name de inhoud begon weer terug te komen en de snelheid volgt dan meestal vanzelf. 

Vandaag stond er 12,5 km in Driebergen/Doorn op het programma. Die had ik al lang geleden aangestipt, omdat Everdien en ik zo nu en dan wat verder reisde voor een mooie loop of mooi parcours. Vorig jaar werd ik hier 3e op de 6 km. Dit jaar wilde ik wat meer van het bos genieten en koos ik voor de dubbele afstand. Een nieuw parcours van circa 12,5 km. Aan de hand van de tijden van vorig jaar had ik weinig ambitie. Dan zou ik normaal gezien wel een top 10 kunnen lopen, maar geen podium. Toch hield ik in mijn achterhoofd dat er soms ook zomaar een jaar tussen zit dat er op één afstand weinig snelle lopers mee doen. Zo won ik vorig jaar zomaar de 10 km bij de Pijnenburg Bosmarathon in Soest. Ik besloot in ieder geval mijn race op een gelijke manier te lopen. 

Het parcours bestond uit één grote ronde die 95% onverhard was. Met het inlopen voelde mijn benen wat zwaar, dus ik besloot gezien het parcours om rustig te starten en te kijken of ik het tempo vlak rond de 4:00 kon houden. In de eerste km zat al een stuk mul zand langs een watertje waar je al goed de benen kon opblazen als je te snel opende. Eenmaal in het startvak zag ik vooral lopers vooraan staan voor de halve marathon. Eén loper zei al: “Dat wordt een makkie voor je.” Nou, daar was ik nog niet zo zeker van. Maar ik spotte inderdaad weinig concurrentie voor de 12,5 km. 

Het was aftellen, ik keek nog even goed wie de halve marathon liepen, dan hoefde ik daar in ieder geval niet achteraan te gaan. 3..2..1.. pang! Weg waren we. Ik liet de halve marathon lopers gaan en ik nestelde mij op circa plaats 10. De lopers voor mij sloegen al een gauw een gat, maar er vormde zich niet echt een groep. Na 2 bochten volgde het mulle stuk. Ik merkte dat ik er hier prima bij zat en ik was blij dat ik lekker vanaf meter één mijn eigen tempo liep. Ik werd nog door één loper ingehaald die gauw doorstoomde naar voren in de wedstrijd. Hij zou de HM uiteindelijk ook winnen. Achter mij volgde een loper in mijn spoor die zich duidelijk vastklampte in mijn tempo. Na 1 km kwamen we het bos weer uit en volgde een korte stukje asfalt, waar we onder de A12 doorliepen voor de grote ronde door het bos. Ik zag voor mij dat er al wat jongens terugzakte en ik kreeg een paar mooie richtpunten in zicht. Aangezien we amper 2 km onderweg waren had ik er wel vertrouwen in dat ik deze heren gedurende de race zou terughalen. 

We liepen onder de A12 door en mochten vrijwel gelijk linksaf het bos weer in. Er scheen een voorzichtig zonnetje, amper wind, 12 graden, heerlijk! Het bos lag er mooi bij en de nattigheid viel mee. Alles was onverhard, maar ook dat wende snel. Inmiddels sloeg ik een gaatje met degene achter mij, achteraf vertelde hij dat hij simpel gezegd niet de benen had om te volgen. De eerste twee km's liep ik in circa 3:59 en 3:58. Gezien het parcours prima. Ik merkte dat de gps in het bos af en toe wel wat moeite had met het tempo te herkennen, maar goed, zolang het goed op tempo voelde zat het wel goed. Nu ik degene achter mij gelost had keek ik in de bocht eens achterom. Ik zag nog wel een lint met lopers, maar geen bedreigingen en ik liep ondertussen weg bij alle achtervolgers. Ik voelde mij prima, ik liep niet bizar hard, maar voor dit parcours een prima tempo zo vroeg in de race. Ik kon mij gaan richten op de heren voor mij. 

Voor mij liepen twee heren in het blauw. Inmiddels werd het gat met de achterste al langzaam kleiner. Toch duurde het circa een km voordat ik het gat van 30 meter had overbrugt. De snelheidsverschillen waren klein, maar toen ik aansloot hoorde ik zijn ademhaling al in dubbele snelheid gaan ten op zicht van de die van mij. Het was erop en erover en hij probeerde niet eens aan te klampen. De volgende blauwe loper kwam ook in zicht. Maar ook dit duurde tot circa 4,5 km voordat ik echt in de buurt liep. Er volgde een open stuk en ik voelde de wind van voren waaien. Ik besloot even aan te zetten en de laatste 10 meter te overbruggen. Mijn benen voelde wat zwaarder en even zat ik wat hoger in de ademhaling. Ik besloot even aan te klampen en te herstellen. Een minuut later was mijn ademhaling weer rustiger en ging ik er langzaam voorbij. Even klampte hij aan, maar ik liep stoïcijns mijn eigen tempo en langzaam hoorde ik hem naar de achtergrond verdwijnen. Op zo'n afstand kun je met een klein tempoverschil een gaatje slaan en zeker ook gezien het parcours en de ongelijke grond is het lastig om een ritme te draaien als je net te intensief loopt. Deze man liep overigens ook de 12,5 km dus het was mooi dat ik hem nu achter mij liet. 

Ik wist dat de voorste heren de halve marathon liepen, maar ik vroeg mij af of er ook nog een 12,5 km loper voor mij zou lopen. Er was één man bij wie ik er over twijfelde. Hij liep nu zo'n 150 meter voor mij, maar het gat werd wel kleiner. Hij zakte duidelijk in. Daarvóór had zich nu een voorfietser genesteld, alsof hij de koploper was van de 12,5 km en de rest ervoor de halve liep. Ik besloot mij in ieder geval koest te houden tot circa 9 km. Daar volgde namelijk de drankpost en inmiddels kreeg ik het aardig warm. Zo'n 12,5 km bij 14 graden was toch even wat anders dan die lagere temperaturen van de weken er voor. 

Op acht km kwam ik aansluiten en was het vrijwel direct erop en erover, het tempoverschil was best groot. Er volgde een stuk vals plat omhoog, waar ik mijn tempo iets voelde zakken, maar alsnog liep ik vlot weg bij de concurrentie. Hij was inderdaad de koploper van de 12,5 km en verrassend genoeg liep ik dus nu zomaar aan kop. Maar ik zou alles pas zeker weten aan de finish. De drankpost kwam daar eindelijk en ik goot wat isotoon en water naar binnen en gooide nog een bekertje water in mijn gezicht. Deze verfrissing had ik wel even nodig. Vanaf 10 km volgde nog een stuk vals plat en ik merkte dat de souplesse minder begon te worden. De ongelijke bosgrond begon steeds minder comfortabel te voelen, maar op 11 km verlieten we het bos naar het asfalt terug de A12 onderdoor. Achter mij was niemand direct te bekennen. 

Ik liep zowaar nog in op een loper van de halve marathon. Onze weg vervolgde door het laatste stuk bos richting de finish. Op 11,5 km sloeg de loper linksaf en mocht ik rechtdoor richting finishgebied. De verkeersregelaar bevestigde dat ik eerste liep. Ik probeerde de laatste km nog even lekker gas te geven en op 12 km kwam ik aansluiten in de laatste 500 meter van de 6 km. Het ontsierde mijn finish een tikkeltje dat de speaker niet eens door had dat de eerste 12 km loper binnen kwam, maar de uitslag gold. Uiteindelijk kwam ik net onder de 50 minuten binnen in 49:36. Op basis van 12,5 km zou dit iets sneller dan 15 km/u zijn, maar op basis van GPS liep ik gemiddeld 4:02/km. In ieder geval had ik het doel gehaald qua tempo zonder een bizarre slijtageslag te forceren. Ik was meer dan tevreden en de winst was een verrassing op zich. 

Een uurtje later volgde de uitreiking en mocht ik de hoogste trede bestijgen voor een beker en een bloemetje. Startnummer 509